tres

Ñeñeñe, que a procrastinación é o maior dos praceres culpables, no doubt.

Que estou enfadada co mundo. Por ti e porque marchaches sen avisar e cando estaba a 8.000 kilómetros de distancia (máis ou menos) e polas pinches tarxetas telefónicas (cada vez que un expatriado non consigue falar de amor a distancia Deus mata un gatiño).

Que unha sesión de reír-chorar no teu sofá de sempre sería ideal right now, no doubt.

Suframos como cowboys.

dous

Leo cosas raras, a veces, sólo por la sed de letras en mi cabeza, pim, pam, pun, llevándome lejos.